Roger Taylor
Gdy miał osiem lat, jego rodzina przeniosła się do Truro w Kornwalii, gdzie zaczął uczęszczać do szkoły. Choć rodzice sprzeciwiali się jego muzycznym ambicjom udało mu się, już jako nastolatkowi, związać z różnymi lokalnymi zespołami.
Początkowo praktykował Jako gitarzysta, potem zasiadł na stołku perkusisty (i to śpiewającego). Spełniając życzenie rodziców pragnących, by zajął się czymś poważnym, Taylor przybył do stolicy z zamiarem studiowania stomatologii. Początkowo pobierał nauki w londyńskiej Hospital Medical School, później w Hospital Medical School w Whitechapel. Po upływie zaledwie jednego roku zdecydował, że naoglądał się już dość zębów na całe życie i przeniósł się prosto na wydział biologiczny w Imperiał College.
May, Staffell i Taylor przyjęli nazwę Smile i niebawem zdobyli sporą grupę fanów w londyńskich pubach i college'ach, z których najbardziej zagorzałymi byli niewątpliwie koledzy z Imperial. W 1968 roku May otrzymał dyplom z wyróżnieniem z fizyki i rozpoczął studia podyplomowe w zakresie astronomii i podczerwieni, nadal w Imperial.
Nie przejmując się zbytnio zajęciami na uczelni, członkowie Smile poważnie myśleli o długiej karierze, ale kompletny brak doświadczenia w businessie muzycznym doprowadził ich do podpisania wielce niekorzystnego kontraktu. Firma Mercury, będąca w tym czasie wytwórnią amerykańską, bez swojego oddziału w Zjednoczonym Królestwie (z wyjątkiem umowy dotyczącej dystrybucji płyt), podpisała jednorazowy kontrakt ze Smile i wysłała zespół do studia z Johnem Anthonym jako producentem. Rezultatem tego posunięcia był jeden singel, ,,Earth"-piosenka Tima Staffella. Na drugiej stronie znalazł się utwór ,,Step On Me", wspólne dzieło Staffella i Maya. Singel nie zdziałał absolutnie nic, głównie dlatego, że wydano go bez najmniejszej choćby akcji promocyjnej i do tego w Stanach Zjednoczonych, gdzie grupa była zupełnie nieznana. Z powodu braku zainteresowania, singel nigdy nie ukazał się w Wielkiej Brytanii, a wytwórnia po cichu zerwała współpracę z zespołem.
Być może właśnie dlatego odszedł Tim Staffell, by snuć plany kariery solowej, których nigdy nie wprowadził w życie. Doniesienia z tego okresu wskazują, że chociaż materiał Smile pasował doskonale do swoich czasów (w końcu część utworów ukazała się potem na dwóch pierwszych albumach Queen), głos Staffella nie miał szans dostosować się do trendów panujących w ciągu następnych lat w muzyce rockowej, co tak udało się głosowi jego następcy... może więc dobrze się stało, że doszło do tego rozstania.
W 1983 roku ukazał się, wyłącznie w Japonii, mini-album ,,Getting Smile" dokumentujący krótki okres działalności zespołu. Sześć zawartych na nim nagrań (,,Earth", ,,Step On Me", ,,Doin' Alright", "Polar Bear", ,,Blag" i ,,April Lady") zawierało wiele elementów charakterystycznych dla późniejszych kompozycji Queen. Solo gitarowe z utworu ,,Blag" pojawiło się prawie bez zmian w ,,Brighton Rock", z kolei akustyczne ,,April Lady" utrzymane było w klimacie najpiękniejszych ballad grupy z okresu 1973-1978.
Latem 1969 roku May i Taylor byli, delikatnie mówiąc, trochę przygnębieni. Jesienią Brian rozpoczął pracę. Przyjął posadę nauczyciela matematyki w londyńskiej szkole średniej, nie będąc pewnym, czy ma nadal prowadzić swoje badania naukowe. Tim Staffell postanowił bardziej zdecydowanie zająć się swoją karierą solową i założył nowy zespół o nazwie Humpy Bong, w którym objął funkcję wokalisty. W tym czasie dzielił on małe mieszkanko z jednym ze swoich kumpli, również wokalistą, który poznawszy się z Rogerem Taylorem zaczął wraz z nim prowadzić budkę z używanymi ubraniami na targu Kensington. Był ex-studentem szkoły plastycznej, zarozumiale przekonanym, iż jedynie on wie jak powinien działać i co powinien grać zespół rockowy, by zrobić prawdziwą karierę. Na imię miał Freddie.
